Deze publicatie verscheen in Fondkrant, geschreven door Ad van Gils, 27 juli 2007

Wie had bij het begin van het fondseizoen 2007 kunnen denken dat we dit jaar nog een tweede Spanjevlucht zouden gaan vervliegen en wel vanuit Irun in Spaans Baskenland? Met het verbod om in Frankrijk te lossen zijn de geplande lossingen in Zuid-Frankrijk voor twee tot drie weekenden taboe geweest. Een alternatief bleek de Frans-Spaanse grens te passeren en zo juist in Spanje te lossen. Vervoeren door en vliegen over Frankrijk bleek wel degelijk niet tegen de regels van de Franse overheid te zijn. En afgelopen zaterdag kwam de hagelnieuwe lossingsplaats Irun al voor het derde weekeinde op rij op het vliegprogramma te staan. De Belgen weken met de jaarlingen vlucht St.Vincent op 6 juli naar Irun uit nadat de Franse overheid op 5 juli een verbod op duivenlossingen had afgekondigd. Door een stukje door te rijden en in Spanje te lossen ontliepen ze zo mogelijke problemen met de geplande lossing in St.Vincent de Tyrosse.

Om 14.30 uur werd er vrijdagmiddag 6 juli gelost en de absolute kopduiven reikten naar 100 km per uur en werden de volgende ochtend even na 6 uur geklokt. Het weekeinde daarna stond in België weer Irun op het programma in plaats van Tarbes. De inrichter Belgische Verstandhouding schermde met een lossingsvergunning voor Irun terwijl de Belgische bond ‘tegensputterde’ en de vlucht liever niet vervlogen zag. In Nederland werd de vlucht door de NPO verboden en dat verbod werd door de ZLU overgenomen. Op zaterdag 14 juli werden 5252 Belgische duiven om 7.30 uur gelost en dezelfde dag kwamen aan de westkust van België 14 duiven door en slechts 15 duiven haalden een snelheid boven de 1000 m.p.m. En afgelopen weekeinde stond voor de derde keer op rij een lossing in het Spaanse Irun gepland. Nu in plaats van de internationaal Marseille en de Club de Fond Wallonie opteerde aanvankelijk voor een lossingsplaats juist in Spanje aan de kant van de Middellandse Zee maar kreeg daarvoor geen toestemming. En daarom week men naar de westkant van de Pyreneeën en weer naar Irun uit. De geplande lossing  kon zaterdag niet doorgaan vanwege slecht weer in het zuiden van Frankrijk. Op zondag 22 juli werd er om 8.10 gelost en het totale konvooi omvatte 15.943 duiven waarvan een goede 5800 duiven uit Nederland. Om 17.10 uur werd in het Franse Montvilliers de eerste duif geklokt op een afstand van 704 km en die tot een snelheid 1305 m.p.m. De plaats ligt bij Le Havre aan de kust bij de monding van de Seine. En franse duiven op een vlucht vanuit Spanje die vanuit België georganiseerd wordt terwijl in Frankrijk zelf duivenvluchten verboden zijn, mag vreemd en bijzonder hete. De organisatie heeft het aantal aantal Franse duiven in concours bewust niet gepubliceerd. Terwijl bij de lossing nog veel Nederlandse deelnemers dachten dat dezelfde dag er weinig of geen aankomsten zouden zijn werd bij het zien van de vliegsnelheid van de eerste melding anders. De volgende meldingen kwamen uit de noordwest hoek van Frankrijk en de westkant van België zodat het leek alsof de kustlijn de kopprijzen zou gaan wegkapen. Echter toen kwam er een hele snelle duif van mevr. Vanderspikken uit Heers in Belgisch Limburg om 20.20 uur geklokt op 982 km gevolgd door een duif om 20.31 op 1005 km van Staf Haex in Munsterbilzen. En dat plaatsje ligt 10 km westelijk van Maastricht. Zij zouden uiteindelijk internationaal brons en goud gaan winnen met het zilver voor een Franse duif van Gery Etuin om 18.49 uur op 861 km geklokt in Wavrechain ten zuiden van Lille. In Nederland vielen de eerste duiven vrij snel na de twee topnoteringen in Belgisch Limburg en die duiven vielen iets oostelijker in ons eigen Limburg. Op teletekst kwam als eerste melding te staan een duif van Theo Daalmans uit Elsloo die om 20.53 uur werd geklokt. Iets eerder hadden H. Wijnands en zn om 20.48 uur en R. Botterweck om 20.52 uur in Mechelen een eigen Irunvlieger kunnen klokken. Met een afstand van 1019 km kreeg de duif van Theo Daalmans hoogste snelheid achter ringnummer en wel 1335 m.p.m. Heel dicht bij kwam nog een duif van Ton Vorselen uit Thorn die om 21.10 uur op een afstand van 1042 km werd geklokt en uiteindelijk tot 1334 m.p.m. zou reiken en na de eerste berekeningen werd die zelfs als mogelijke winnaar getipt.

Irunha
Theo Daalmans had juist besloten om de meldingen via Pipa niet meer nauwgezet te volgen en voorgoed buiten te gaan letten toen hij hoorde dat er een duif was gevallen. Het bleek zijn NL05-1743537 te zijn die als 5e-getekende van een ploeg van 9 duiven naar Irun was vertrokken. Als jaarling had hij de ochtendlossingen Bergerac en Cahors van de eigen afdeling gevlogen en een en één vlucht een redelijke prijs gevlogen. In 2007 vloog hij eerst Limoges en scoorde de 678e prijs van 2762 duiven. Op Bordeaux oud (van de ZLU) miste hij om daarna op Irun een absoluut orgelpunt te plaatsen met de 1e nationaal en 4e internationaal. Om 21.46 uur kon de tweede duif worden geklokt en die staat in de meldingslijst aan prijs 70 geklasseerd. Met de 5e en 6e duif van de lijst heeft Theo Daalmans tevens een knappe serie 2 te pakken.

De winnende doffer heeft na zijn zege de naam “Irunha” (irunja) gekregen en die naam verwijst naar de Spaande lossingsplaats en de eerste twee letters van de voornaam van Harrie Peters die vorig jaar september op 53-jarige leeftijd is overleden. Zijn dood was voor Theo en Nicole Daalmans een grote klap en groot verlies. Jaren was hij vanaf het begin van de bouw van het eigen huis in 1993 bijna dagelijks over de vloer gekomen en had hij veel hulp verleend. Als jonge gast was Harrie in het gezin Daalmans al vaak aanwezig. En later speelden Theo en Harrie samen in het 1e elftal van de plaatselijk voetbalclub Haslou. Zo’n 10 jaar geleden was Harrie ook met de duivensport op het eigen erf begonnen. Als 13e kind uit een gezin met 14 kinderen spelen ook andere broers van hem met duiven. Van Mont de Marsan in 2006 had hij op het Daalmanserf met Nicole nog duiven gelet en de 10e prijs nationaal kunnen klokken toen de week daarop ernstige uitzaaïngen werden vastgesteld. Na een ziekbed overleed hij twee maanden later. Een vrij nieuw duivenhok van Buitenhuis heeft Theo na het overlijden van Harrie kunnen overnemen en dat hok draagt de tekst “Harrie’s duivenhok”.

Lang heeft de 45-jarige Theo Daalmans in combinatie met zijn vader Harrie Daalmans gevlogen en wel tot het overlijden in 1994. Op het ouderlijk erf heeft Theo de duivensport nog een jaartje zelfstandig voortgezet voordat hij besloot op het eigen erf duivenhokken te bouwen en vandaar te gaan spelen. Dat eigen erf bevindt zich in dezelfde Stationsstraat en was voor de bouw van het nieuwe huis in 1993 een stukje grond van zijn vader die uit nalatenschap van de familie van zijn moeder was geërfd. Lang diende het als moestuin en als opslagruimte voor een plaatselijk aannemer. Vader en zoon Daalmans waren jaren goede programmaspelers maar al snel besloot Theo om naar de grote fond over te schakelen.

Bij overbuurman en fondspeler Jo Houben zag Theo duiven ’s avonds van Marseille doorkomen en dat sprak hem tot de verbeelding. De eerste fondduiven kwamen o.a. van Jac Willems uit Kessel en diens buurman kwam indertijd vaak langs in de schoenmakerij en schoenenzaak van de familie Daalmans. Uit duiven van Willems kweekte Theo een echte topper op de middaglossingen. In de “Irunha”zit echter ander bloed. Zijn vader is de “Marseille” van 2000 en dat is zijn beste vlieger op de ZLU-vluchten geweest. Zo won hij op Marseille achtereenvolgens de prijzen 40, 58,2111 en 227 nationaal. Op Pau vloog hij de prijzen 58 en 426 in het nationale veld en zijn palmares omvat zeven prijzen op de ochtendlossingen van de zlu. De “Marseille” werd in Elslo gekweekt uit een doffer van Hub Nijsten uit Geulle en een duivin van Harrie en Lei Martens uit Geleen/Meers. De Nijstendoffer is van 1997 en heeft als moeder een zus van de “Luca”die de 1e nationaal Pau vloog. De duivin van vader en zoon Martens is van 1998 en heeft als vader een zoon van de “006”van ZLU-voorzitter Eddie Hoedemakers uit Geleen en een duivin van wijlen Winand Jennen uit Born met Carteusbloed in haar aderen. De moeder van de “Irunha” is een duivin van (duiven)vriend lei Martens uit het naburige Meers en zij stamt uit een koppel dat in Meers al de nodige kopvliegers op de grote fond op de wereld heeft gezet. Lei Martens heeft leren kennen bij hun voormalige werkgever Hoens Industrieel in Maastricht. En sinds 10 jaar doen ze veel gezamenlijk in de duivensport en zijn de twee gezinnen goed bevriend en wordt er ook samen op vakantie gegaan. Een vast duivensportuitstapje is jaarlijks het lappen van de jaarlijks het lappen van de eigen fondduiven vanuit Langres. In de nacht wordt er dan gereden en bij het ochtendgloren wordt er dan gelost en daarbij maakte Theo de vergelijking met de Polen die ook heel vroeg hun duiven in Nederland lossen. Over de weg is Langres een rit van 450 km.

Theo en lei ruilen en lenen ook onderling (jonge) duiven uit. Ook kijken ze samen naar versterkingen uit zoals recent bij Marco Meijer in Sint Philipsland en hij is een oude dienstkameraad van Theo. Ook van regio-vedette Lei Kurvers zijn recent nieuwe duiven gekomen.

Vliegploeg
De vliegploeg in Elsloo omvat zo’n kleine 60 weduwnaars en voor het eerste jaar wordt ook met de helft van de weduwduivinnen gespeeld: “Ik heb zo’n 91 duiven gechipt”. Bij die weduwduivinnen is het uitval groot geweest maar een paar duivinnen hebben toch dit jaar knappe prijzen weten te winnen zoals de 75e Bordeaux jaarlingen. Op alle grote-fondvluchten wordt er gekorfd en op de nodige vluchten werd knap op tijd begonnen. Voor de middag- en ochtendlossingen van de eigen afdeling wordt er naar de Vrijheid in Bunde gegaan en voor  de ZLU-vluchten naar de Olijftak in Beek. Theo is lid van de p.v. de Zwaluw in het naburige Meers en de club maakt onderdeel uit van het samenspel Beek-BUG.

Theo Daalmans werkt als vertegenwoordiger voor de firma DESTIL die ijzerwaren, gereedschappen en andere zaken levert voor de bouw en industrie. De hoofdvestiging is in Tilburg en het bedrijf heeft totaal 21 vestigingen in voornamelijk Zuid-Nederland. De weduwnaars trainen twee keer per dag en de weduwduivinnen één keer per dag en als “Goede tijden slechte tijden” om 20.00 uur begint gaan ze los en zijn ze vooraf licht gevoerd om ze langer te laten trainen. De weduwnaars worden in potjes in hun bak gevoerd om elke duif afzonderlijk naar een fondvlucht toe te kunnen geven dat de baas noodzakelijk acht om goed te presteren.

Op Barcelona miste Theo Daalmans de aankomst van een vrij vroege duif omdat hij juist weg was naar Bunde om daar de klok van Tarbes af te slaan. Om 10.24 uur werd er verlaat geklokt en dat is goed voor prijs 287 nationaal. De overjarige weduwnaars hebben voor het seizoen geen jong groot gebracht. De eieren van de twee ronden van de kwekers zijn onder de jarige koppels verlegd en zij hebben die grootgebracht.

Lang heeft Theo met het idee rondgelopen om een bijzondere duif de naam “Enola Gay”te geven. Die naam was hij tijdens zijn diensttijd op een rupsvoertuig tegen gekomen en toen hoorde hij hij de achtergrond van die naam. Het is de naam van het vliegtuig waarmee op 6 augustus 1945 de eerste atoombom op het Japanse Hiroschima door de Amerikanen werd gegooid en piloot Paul Tibbets vernoemde de B-29 naar zijn moeder. Nicole Daalmans zei haar man gekscherend deze naam maar beter niet aan de Irunwinnaar te geven want dan zouden de Japanners wel eens niet naar Elsloo kunnen komen.

Lang is het geleden dat in Elsloo nog een nationale zege kon worden behaald. Theo herinnerde zich de familie Reubsaet die zo’n 30 jaar terug nationaal St.Vincent wist te winnen en wel in het gehucht Catsop even zuidelijk van Elsloo. Geruime tijd leefde Theo zondagavond laat en maandagmorgen vroeg met het idee dat hij juist naast de nationale zege zou grijpen. Toen hij rond 8 uur hoorde dat hij toch de winnaar zou worden liep jij met tranen in de ogen naar echtgenoot Nicole op hun slaapkamer toe en zei: “Ik ben toch de eerste”

De droom van elke liefhebber was in Elsloo werkelijkheid geworden en wel het winnen van een eerste prijs nationaal.